Radość – to miejsce znane polskim baptystom jako centrum edukacji biblijnej w Polsce. Jednakże droga do rozpoczęcia tej działalności wiodła poprzez szereg inicjatyw edukacyjnych organizowanych w różnych miejscowościach na terenie Polski, jak Łódź, Malbork czy Wrocław.

Jednym z pionierów tejże służby był Mojżesz H. Gitlin, chrześcijanin żydowskiego pochodzenia, który urodził się w rodzinie rosyjskiej. Wkrótce po swoim nawróceniu, w wieku 16 lat, wyjechał do USA i rozpoczął tam studia w Moody Bible Institute w Chicago. Po studiach M. Gitlin podjął decyzję o podjęciu pracy misjonarskiej, a ponieważ ówczesna Rosja, do której tak bardzo pragnął wrócić, była zamknięta dla misjonarzy, postanowił rozpocząć pracę w Polsce, gdzie język rosyjski był w dość szerokim użyciu. W Polsce ożenił się i miał 5 dzieci.

M. Gitlin był zaangażowany w organizowanie kursów biblijnych na Wołyniu i Polesiu. Z czasem też wykupił od byłego księdza katolickiego drewnianą willę mieszczącą się na bogato zalesionym mazowieckim obszarze w Radości pod Warszawą (obecnie dzielnica Warszawy). Tam właśnie, w starej, drewnianej willi „Betel”, począwszy od 1923 roku, organizowano różne formy edukacji biblijnej, w tym np. kursy teologiczne dla przywódców polskiego ruchu baptystycznego.

Tak było przez wiele lat. Absolwenci seminarium teologicznego, Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej czy innych szkół teologicznych, jak też przewodniczący zborów i inni aktywiści zborowi, nie posiadający formalnego wykształcenia teologicznego, zwykle dwa razy do roku spotykali się w Radości na 4-5 dniowych konferencjach, aby zdobywać coraz to szerszy zakres wiedzy biblijnej, dzielić się swoimi doświadczeniami z pracy w zborach, lepiej poznawać ustrój i zasady działania Kościoła i w ten sposób przyczyniać się do integracji życia wspólnotowego oraz lepszej mobilizacji do pracy ewangelizacyjnej. Co więcej, po zakończeniu II wojny światowej, w latach 1945–1961, a więc do czasu wybudowania centrali Kościoła przy ul. Waliców 25 w Warszawie, ze względu na zniszczenia wojenne obiektów kościelnych w stolicy, tutaj ogniskowało się życie całego Kościoła Baptystycznego w Polsce.

Corocznie odbywały się tutaj także letnie obozy dla dzieci i młodzieży.
Z inicjatywy pastora Krzysztofa Bednarczyka grupa członków zboru wrocławskiego zbudowała wokół willi „Betel” prowizoryczne domki dla przyjeżdżających tu dzieci. Sama willa, według orzeczenia władz miejskich „miała umrzeć śmiercią naturalną”, gdyż teren ten ze względu na bliskość Centrum Zdrowia Dziecka, został przeznaczony na zalesienie.




Lata mijały, coraz częściej mówiło się w Kościele o planach budowy ośrodka wypoczynkowego dla dzieci z wszelkimi wygodami. I tak zrodził się pomysł wzniesienia w Radości siedziby seminarium teologicznego a przy tym także ośrodka wypoczynkowego dla dzieci.

Początki budowy były bardzo trudne, gdyż ówczesne władze państwowe stawiały opór wobec planów Kościoła.
Po uzyskaniu 12 marca 1985 roku pozwolenia na budowę, rozpoczęły się żmudne przygotowania terenu i projektu budowy. Pod kierownictwem architekta Marka Neubarta i inżyniera Arseniusza Krasnopolskiego plany i marzenia stopniowo coraz bardziej przybliżały się do rzeczywistości i już 14 maja 1989 roku, w obecności wielu krajowych i zagranicznych gości, odbyła się uroczystość wmurowania aktu erekcyjnego.


Otwarcie seminarium teologicznego w akcie wiary zostało dwa lata wcześniej ustalone na 17-18 września 1994 roku. Już wtedy też powołano pastora Gustawa Cieślara, prezbitera zboru krakowskiego i Okręgu Południowego, na Rektora seminarium. W 1993 roku zamieszkał on z rodziną w willi „Betel”, nadzorując przygotowanie pomieszczeń i przygotowując do otwarcia nowe seminarium.


Uroczystości otwarcia seminarium nastąpiły w dniach 17-18 września 1994 roku. Wzięli w niej udział m.in. Dr John David Hopper, Prezydent Międzynarodowego Baptystycznego Seminarium Teologicznego w Rueschlikonie w Szwajcarii, Tony Cupit, przewodniczący Wydziału Ewangelizacji i Edukacji przy Światowym Związku Baptystycznym, John Floyd, przedstawiciel Południowej Konwencji Baptystycznej w Europie, Perry Geen, koordynator grup roboczych, które w ramach współpracy Konwencji Baptystycznej Północnej Karoliny i Kościoła Chrześcijan Baptystów w Polsce, przez trzy lata pomagały w budowie obiektów seminarium.

30 czerwca 1995 r. Sejm RP uchwalił ustawę o stosunku Państwa do Kościoła Chrześcijan Baptystów w RP (Dz. U. nr 97 poz. 480), która w art. 14 ust. 2 uznała Wyższe Baptystyczne Seminarium Teologiczne w Warszawie za szkołę wyższą uprawnioną do nadawania absolwentom tytułu zawodowego licencjata teologii baptystycznej, równoważnego z tytułem zawodowym licencjata nadawanym przez państwowe szkoły wyższe.

Na podstawie:
Konstanty Wiazowski, Kształcenie teologiczne w Kościele Chrześcijan Baptystów w Polsce, Wyższe Baptystyczne Seminarium Teologiczne, Warszawa 2000.









Prawa autorskie © WYŻSZE BAPTYSTYCZNE SEMINARIUM TEOLOGICZNE W WARSZAWIE
Wszystkie prawa zastrzeżone.

Opublikowane: 2004-12-28 (8079 odsłon)

[ Wróć ]